Father-Hunger

Uit het boek Iron John - A book about men van de schrijver Robert Bly uit 1990 een fragment (blz 99 ev): (Mijn) Nederlandse vertaling onderaan.

Fathers and sons in most tribal cultures lived in an amused tolerance of each other. The son has a lot to learn and the father and son spend hours trying and failing together to make arrowheads or to repair a spear or track a clever animal. When a father and son do spend long hours together, which some fathers and sons still do, we could say that a substance almost like food passes from the older body to the younger.

The contemporary mind might want to describe the exchange between father and son as a likening of attitude, a miming, but I think a physical exchange takes place, as if some substance was passing directly to the cells. The son's body-not his mind-receives and the father gives this food at a level far below consciousness. The son does not receive a hands-on healing, but a body-on healing.

His cells receive some knowledge of what an adult masculine body is. The younger body learns at what frequency the masculine body vibrates. It begins to grasp the song that adult male cells sing, and how the charming, elegant, lonely, courageous, half-shamed male molecules dance.

During the long months the son spent in the mother's body, his body got well tuned to female frequencies: it learned how a

woman's cells broadcast, who bows to whom in that resonant field, what animals run across the grassy clearing, what the body listens for at night, what the upper and lower fears are. How firmly the son's body becomes, before birth and after, a good receiver for the upper and lower frequencies of the mother's voice! The son either tunes to that frequency or he dies.

Now, standing next to the father, as they repair arrowheads, or repair plows, or wash pistons in gasoline, or care for birthing animals, the son's body has the chance to retune. Slowly, over months or years, that son's body-strings begin to resonate to the harsh, sometimes demanding, testily humorous, irreverent, impatient, opinionated, forward-driving, silence-loving older masculine body. Both male and female cells carry marvelous music, but the son needs to resonate to the masculine frequency as well as to the female frequency.

Sons who have not received this retuning will have father-hunger all their lives. I think calling the longing "hunger" is accurate: the young man's body lacks salt, water, or protein, just as a starving per- son's body and lower digestive tract lack protein. If it finds none, the stomach will eventually eat up the muscles themselves. Such hungry sons hang around older men like the homeless do around a soup kitchen. Like the homeless, they feel shame over their condition, and it is nameless, bitter, unexpungeable shame.

__________

Vaders en zonen leefden in de meeste tribale culturen in een geamuseerde tolerantie ten opzichte van elkaar. De zoon had veel te leren en vader en zoon brachten uren samen met trial and errror pijlpunten te maken, een speer te repareren of een slimme prooi te volgen. Wanneer een vader en zoon lange uren samen doorbrengen, wat sommige vaders en zonen nog steeds doen, zouden we kunnen zeggen dat een substantie, bijna als voedsel, van het oudere lichaam naar het jongere lichaam overgaat.

Vandaag de dag zou je de uitwisseling tussen vader en zoon wellicht omschrijven als een ontmoeten van houding, een nabootsing. Maar ik denk dat er een fysieke uitwisseling plaatsvindt, alsof er een substantie rechtstreeks naar de cellen wordt overgebracht. Het lichaam van de zoon – niet zijn geest – ontvangt en de vader geeft deze voeding op een niveau ver onder het bewustzijn. De zoon ontvangt geen hands-on genezing, maar een lichamelijke genezing.

Zijn cellen ontvangen enige kennis van wat een volwassen mannelijk lichaam is. Het jongere lichaam leert op welke frequentie het mannelijke lichaam trilt. Het begint het lied te begrijpen dat volwassen mannelijke cellen zingen, en hoe de charmante, elegante, eenzame, moedige, half-beschaamde mannelijke moleculen dansen.

Gedurende de lange maanden die de zoon in het lichaam van zijn moeder doorbracht, stemde zijn lichaam zich goed af op vrouwelijke frequenties: het leerde hoe de cellen van een vrouw signalen uitzenden, wie voor wie buigt in dat resonantieveld, welke dieren over de grasweide rennen, waar het lichaam 's nachts naar luistert, wat de hogere en lagere angsten zijn. Hoe sterk het lichaam van de zoon, zowel vóór als na de geboorte, een goede ontvanger wordt voor de hogere en lagere frequenties van de stem van de moeder! De zoon stemt zich af op die frequentie, of hij sterft.

Nu, staand naast de vader, terwijl ze pijlpunten repareren, ploegen herstellen, zuigers in benzine wassen of voor pasgeboren dieren zorgen, krijgt het lichaam van de zoon de kans om zich opnieuw af te stemmen. Langzaam, over maanden of jaren, beginnen de lichaamssnaren van die zoon te resoneren met het ruwe, soms veeleisende, prikkelbaar humoristische, oneerbiedige, ongeduldige, eigenzinnige, vooruitstrevende, stilte lievende oudere mannelijke lichaam. Zowel mannelijke als vrouwelijke cellen dragen prachtige muziek in zich, maar de zoon moet resoneren met de mannelijke frequentie, evenals met de vrouwelijke frequentie.

Zonen die deze herafstemming niet hebben ondergaan, zullen hun hele leven een vaderhonger ervaren. Ik denk dat het een terechte omschrijving is van dat verlangen als 'honger': het lichaam van de jongeman heeft een tekort aan zout, water en eiwitten, net zoals het lichaam en het onderste deel van het spijsverteringskanaal van een uitgehongerd persoon een tekort aan eiwitten hebben. Als er niets te vinden is, zal de maag uiteindelijk de spieren zelf opeten. Zulke hongerige zonen hangen rond oudere mannen zoals daklozen rond een gaarkeuken. Net als daklozen voelen ze schaamte over hun situatie, en het is een naamloze, bittere, onuitwisbare schaamte.