Een poort in je Zelf naar de wereld

afb. Jasmine Hromjak - omslag genoemde boek van Francis Weller

Op zoek naar mezelf kwam ik terecht in een meditatie. In ontspanning kon ik mijn streven en verlangen enigszins loslaten. Wat ik voelde, was gemis. Mijn gemis. Nabijheid van iemand, dat wat niet lukt, het kan van alles zijn. Vaak neemt dan onvrede het over, onrust, kritiek op alles, dat soort denken. Maar op de een of andere manier omzeilde ik dit, en het gemis bracht me naar verdriet. En daar bleef ik. Ik verloor me niet in emotie, wat het gemis ook weer kan verbergen. Nee, het gevoel van verdriet bracht me rust. "Hier mag ik zijn". Het is een oud gemis dat ik zo goed ken en al heel oud is.

"weeping is a break from control that allows us to feel the world fully"

 David Whyte

Ik mag hierin zijn, ermee zijn en ermee ademen. In deze ontspanning ontstaat ruimte, en ik kan om me heen kijken en ook een mooi landschap zien dat me omringt.

Uiteindelijk ben ik daar niet alleen. Ik zie en voel anderen, dierbaren met wie ik, ondanks de ooit ontstane onthechting, juist nu verbinding kan voelen. Ik ervaar zelfs een veld van de wereld en van de Aarde, waar de onthechting van mens en moeder-aarde soms zo sterk zichtbaar is. In deze meditatie zie ik dat het ook een rouw is. Rouw in het besef en verlies van anderen en de wereld. In het toelaten van dit gemis en deze rouw is er ook liefde. En juist die liefde brengt me weer in verbinding. Geen rouw zonder liefde (en ook geen liefde zonder rouw). Francis Weller schrijft hierover in zijn prachtige boek "The Wild Edge of Sorrow" met als ondertitel "Rituals of Renewal and the Sacred Work of Grief".

Mooi vond ik het ook deze week te lezen over de 'coming-out' van Joris Luyendijk, die zijn rouw om 'de-wereld-die-was' deelde. (En ook aangaf dat niets doen geen optie is). Tot slot werd ik heel recent geïnspireerd door een warm pleidooi voor het duister van Marjolijn van Heemstra. Net als rouw, gemis, verdriet is ook het donker zo in een verdomhoekje terechtgekomen in deze wereld. Want het lijkt alsof men dit liever uit de weg gaat en snel doorschakelt naar succes en fel verlichte onderwerpen.

Maar is het niet zo dat in het donker, onder de grond, binnen de integriteit van je Zelf, de zaden liggen van dat wat kan groeien en bloeien in het licht?